Opowiemy wam historię o sercu, które nie znało uprzedzeń.
Historię, która odmieniła życie w naszej dolinie.
Zdarzyło się to niedawno temu,
kiedy świnie były traktowane z szacunkiem tylko przez inne świnie.
Żyły w bezwzględnym i pozbawionym słońca świecie.
Wtamtych czasach świnie wierzyły, że im wcześniej staną się wielkie i tłuste,
tym wcześniej dostaną się do raju.
- Wstawaj! - Cudownego miejsca,
w którym żadna świnia nie tęskniła do powrotu na ziemię.
Do widzenia, mamo.
Gdy nadchodził dzień, kiedy zabierano ich rodziców do tego szczęśliwego miejsca,
małe świnki nie rozpaczały.
Był to tylko kolejny krok na ich własnej drodze do raju.
Może dlatego, że został sam.
Może smutek czynił z niego łatwą ofiarę.
Wkażdym razie tamtego dnia z tysiąca zwierząt
tylko onjeden został wybrany.
- Co powiesz na tego? - Jak znalazł.
- Ile płacę? - To tylko mały, bezwartościowy prosiak.
Jesteś zbyt skromna, Esmo Hoggett.
Dziewięć z dziesięciu nagród za powidła,
to nie może być tylko kwestia szczęścia.
Ale odegrało rolę. Nasze porzeczki w tym roku były bardzo dobre.
I mamy też bardzo smacznąwodę.
Oczywiście, nie używamy wody z miejskiego wodociągu.
Arthur Hoggett! Jak się masz, Arthurze?
Jak twoje owce? Spróbuj szczęścia.
Spróbuj zgadnąć, Arthurze. Wszystko na zbożny cel.
- Nie trzymam świń. - PomyśI o Bożym Narodzeniu. Jaka uczta!
Dobrze, świnko.
Świnka i rolnik popatrzyli na siebie.
I pojawiła się między nimi jakby nić porozumienia.
- Coś, jakby świadomość wspólnego losu. - Dziwne.
Jeszcze się nie zdarzyło, żeby przestał kwiczeć.
Teraz musisz zgadnąć.
Szesnaście funtów, pięć...
Dwie uncje.
Hoggett!
Dzięki, Arthurze. Jutro będziemy go oficjalnie ważyć.
Zadzwonimy, jeśli wygrasz.
Kiedy wygrasz, Arthurze.
Zechce pan zgadnąć wagę świnki?
Dochód na Klub Lwa.
Co moglibyśmy zrobić ze świnki?
PomyśI tylko. Dwie ładne szynki. Bekon.
I schab, nerki, wątróbka, flaczki, nóżki w galarecie.
I krew na kaszankę. Telefon.
Hoggett!
Dobra wiadomość, Arthurze. Wygrałeś świnię.
Świnie są rzeczywiście głupie
- Co to, mamo? - To świnia.
- Zjedząją, kiedy będzie duża. - Nas też zjedzą?
Na miłość boską, nie! Oni tylko jedzą głupie zwierzęta,
jak owce, kaczki i kury.
Faktycznie głupio wygląda, mamo.
Nie tak głupio jak owca. Ale świnie są rzeczywiście głupie.
Przepraszam. Nie jesteśmy głupie.
- Na miłość boską! Kim ty jesteś? - Jestem dużą białą.
- To jest twoja rasa. Jak masz na imię? - Nie wiem.
Jak nazywała cię mama, żeby odróżnić cię od twoich braci i sióstr?
Mama nazywała nas wszystkich tak samo.
I jak was nazywała, kochanie?
Nazywała nas Babe.
Może nie powinniśmy mówić zbyt dużo na temat rodziny.
Chcę do mamy.
Musisz być teraz dzielny.
Opuściłam mamę, kiedy byłam w twoim wieku i moje dzieci też wkrótce odejdą.
Będę się o ciebie troszczyć, dopóki nie staniesz na nogi.
Prosiaczek jest smutny. Będzie z nami spał,
dopóki nie stanie na nogi.
Dopóki nie stanie na nogi.
On się zleje do łóżka!
Bzdura!
Jak będziesz chciał siusiu, wyjdziesz na zewnątrz, prawda?
Grzeczny chłopiec.
Podepczmy go!
Jak masz na imię?
- Jak on smakuje? - Skąd on przyszedł?
Porządek rzeczy
Precz stąd!
Musimy coś zrobić z tym kaczorem.
- Co to za odgłosy? - To tylko Ferdinand.
- Kto to jest Ferdinand? - To kaczor.
- Ale chce być kogutem. - Nienawidzi być kaczorem.
- Kiedyś go złapiemy i zjemy. - Tak, kochanie.
Kto chciałby jeść kaczora?
Babe, zaczekaj tutaj.
- Świnkom nie wolno? - Żywym, nie.
- Tylko psy i koty sąwpuszczane do domu. - Dlaczego?
Bo taki jest porządek rzeczy.
Świnko, świneczko!
Mam dla ciebie pyszne jedzonko.
Ale z ciebie szczęśliwy schabik.
Pyszne! O, tak!
Kto wyrośnie na dużą, grubą świnię?
Ty!
- Gdzie idziemy? - Do pracy z owcami.
- Co to są owce? - To zwierzęta, które mająwełniane futra.
I wełniane głowy. Pomagamy ludziom ich pilnować.
- Dlaczego im pomagamy? - Ponieważ jesteśmy psami pasterskimi.
- Ty nie, kochanie. - Dlaczego nie?
Bo to praca dla psów. Ty jesteś świnką. Musisz tu zostać i jeść.
Wrócimy po południu.
Oni myśIą, że zapomnę. Nie zapominam tak łatwo.
Wydaje się, że owce rodzą się, żeby cierpieć.
Halo? Przepraszam.
Cholerny wilk!
- Nie jestem wilkiem. Jestem świnią. A ty? - Panią owcą.
Świnią. A kim ty jesteś?
Jestem panią owcą!
- Jesteś owcą! - Nie jestem zwykłą owcą.
Jestem z rasy Border Leicester. Nazywam się Mee.
- Co ci jest, Mee? - Mam chore nogi. I straszny kaszel.
Już nie te lata.
- Wydajesz się miłą świnką. Jak ci na imię? - Babe.
Wilki są okropne. Nie mają dla nas szacunku.
Gryzą, jak tylko nas zobaczą, dzikusy!
- Gryzą? - Gorzej. Niektóre wilki są tak złe...
że rozdzierają owce na drobne kawałki!
Mucha by tego nigdy nie zrobiła!
Mucha? To musi być jakiś potwór.
- Nie. - Wszystkie wilki są groźne dla owiec.
Brutalne dzikusy! Tylko tyle.
Nie chciałabym, żeby ktoś tak miły jak ty zadawał się z nimi.
Po południu, kiedyprosiaczek zobaczył Muchę,
w głowie zakotłowały mu się pytania.
Groźna, zła, brutalna?
Co robiłypsy cały dzień na pastwisku?
- Cześć, Babe. Jak ci minął dzień? - Dobrze, dziękuję.
Stara owca musiała się mylić, jeśli chodzi o Muchę.
Prosiaczek przyrzekł sobie, że nigdy nie będzie myśleć źle o innych zwierzętach.
Zbrodnia i kara
Dzień, w którym dokonano strasznej zbrodni,
zaczął się na farmie Hoggetta, jak każdy inny.
Nadchodzę!
Spadaj!
- Ale już! - Do góry, do góry.
Martwiłam się, że będzie skrzeczał, ale ma całkiem miły dźwięk.
Znalazłam go w sklepie z narzędziami.
To wspaniały sposób na pobudkę!
Hoggett, kochanie. Do kościoła.
Przygotowując zuchwałą zbrodnię,
kaczorpotrzebuje wspólnika.
Zwierzaka, na którym można polegać
i któryjest wystarczająco łatwowierny.
Co?
Wyglądasz na bystrego faceta.
- Kto? Ja? - Chodź ze mną. Zabawimy się.
Co robimy? Gdzie idziemy?
Kaczor wiedział, co musi zrobić.
Budzik musiałprzepaść. To była kwestia życia lub śmierci.
Widzisz go? Dobrze.
Muszę przejść przez kuchnię i jadalnię...
- Dobrze. - ...do sypialni.
Wziąć budzik i przynieść ci go.
- A co z kotem? - Muszę to zrobić po cichutku.
- Wspaniale. - Chyba nie mogę tego zrobić.
To przeciw zasadom. Tylko psom i kotom wolno wchodzić do domu.
To dobra zasada, ale tu chodzi o coś więcej. To kwestia życia lub śmierci.
- Naprawdę? - Chodź ze mną.
Halo! Coś ci muszę powiedzieć.
- Ludzie jedzą kaczki! - Słucham?
Większość kaczek próbuje o tym zapomnieć, ale taka jest prawda.
Nie sądzę. Nasz szef by tego nie zrobił. Ani jego żona.
Ludzie nie jedzą kotów. Dlaczego?
Bo są im niezbędne. Łapią myszy.
Nie jedzą też kogutów, które służą do budzenia i razem z kurami robiąjajka.
Spróbowałem z kurami. Nie wyszło.
Tak więc zacząłem piać! Odkryłem w sobie talent.
Jak tylko stałem się potrzebny, przynieśli maszynę, która mnie zastąpi!
To zdrada!
- Mechaniczny kogut! - Mój Boże.
Twój?
Obawiam się, że życie anorektycznego kaczora
nie ma większego znaczenia dla losów wszechświata.
Ale, prosiaczku,
mam tylko jedno życie.
Dlaczego ja to muszę zrobić?
Mam uczulenie na koty.
Powodują, że kicham.
Nie martw się. Nie obudzę kota.
Moje życie jest w twoich rękach.
O mój Boże.
O, nie!
Nie, nie!
Racica! Zaczepiłeś racicą o sznurek.
Poczekaj. Coś ci powiem. Zatrzymaj się. Zawróć...
W drugą stronę! Obróć się...
Nie, zatrzymaj się!
Zatrzymaj się!
Nie tak, głuptasie. Wyjdź stąd.
- Mówiłeś, że nie dasz rady beze mnie. - Poradzę sobie, uwierz mi.
Jesteś pewny?
Idź na zewnątrz i pilnuj.
Dobry pomysł.
Zawsze jesteś zdany tylko na siebie.
Pilnować, ale czego?
Nie przejmuj się.
Zostań ze mną, ale, proszę, bez słowa.
W porządku.
Nie kichaj, Ferdie.
Wstrzymaj oddech.
To mój błąd. Rozluźniłem dyscyplinę.
Wypadki dzisiejszego dnia świadczą, że to był błąd.
Od dziś będziemy respektować wszystkie zasady.
Każdy zgodnie z przeznaczeniem.
Każde zwierzę tam, gdzie jego miejsce.
Miejsce świni jest pod wozem, a nie w oborze.
A już na pewno nie w domu.
- Rozumiesz? - Tak, proszę pana.
Teraz, prosiaczku, o twoich znajomych. Jesteś młody
i trudno ci rozróżnić dobro od zła. Dlatego ci pomogę.
Zabraniam ci rozmawiać lub konsultować się z...
tym kaczorem... raz na zawsze.
- Czy wszystko jasne? - Co to znaczy "konsultować się"?
To znaczy, młodzieńcze,
że masz się trzymać od niego z daleka.
Kiedy pojawi się na horyzoncie, powiedz mu:
Kaczor musi się zachowywać, jak na kaczora przystało. Żadnego piania.
Musi zaakceptować siebie i być wdzięczny losowi.
- To jest reguła dla nas wszystkich. - Tak, rozumiemy!
Rex przemawiał do późnej nocy.
Rozmowy toczyły się też gdzie indziej.
Ich tematem był świąteczny obiad.
Zastanawiano się, czypodać pieczony schab,
czy kaczkę wpomarańczach.
Wieprzowina to dobre, kruche mięso.
No i ta chrupiąca skórka. Zdecydowanie dodaje uroku.
Na niego!
Łapać go! Łapać prosiaczka!
Na niego!
Jesteś tym, co jesz
Ferdinandzie!
Wszyscy cię szukają.
- Co to jest? - Co się dzieje na farmie?
Rex jest niezadowolony. Dużo nowych reguł!
Nie mogę...
Czego nie możesz?
- Prosiaczku! - Co? Nie widziałeś mnie, dobrze?
I ja nie widziałem ciebie. W porządku?
PRZETWORY DOMOWE NA SPRZEDAŻ
FARMA HOGGETTÓW
Przychodzi czas,
kiedy kończy się dzieciństwo
i otwierają się drzwi do dorosłości.
Szczeniaki owczarka na sprzedaż
I tak był los szczeniąt Muchy.
Ale Mucha nie byłajeszcze na to gotowa.
Mały, maleńki. Chodź tu.
W kieszeni.
Mucho?
Mogę do ciebie mówić mamo?
I w taki to sposób prosiaczek
znalazł swoje miejsce na ziemi.
I był szczęśliwy nawet w snach.
Wieprzowina to dobre, kruche mięso
- Witam! - Jak się masz? Wesołych świąt!
Jak się ma moja ukochana wnusia?
Zobacz, co babcia ma dla ciebie.
Daj buzi.
Zgadnij, co będzie na obiad w Boże Narodzenie.
- Schab pieczony. - Nienawidzę schabu.
Głupoty, jeśli chcecie znać moje zdanie.
Koty mówią, że oni nazywają to Bożym Narodzeniem.
Bożonarodzeniowy obiad.
Obiad znaczy śmierć.
Obiad znaczy śmierć! Śmierć znaczy jatka!
Boże Narodzenie oznacza jatkę!
Tak!
Poczekaj.
Jedzą świnie! Barbarzyńcy!
Wracasz na pastwisko, Mee.
To tragiczne, że tak mało jest zwierząt takich jak ty.
- Będę zawsze o tobie myśleć. - Mógłbym cię odwiedzić.
To byłoby miłe, ale...
nie powinniśmy robić sobie zbyt wielkich nadziei.
Nadeszła Wigilia.
Godzinyprosiaczka byłypoliczone.
Zabijesz go dzisiaj?
Dobrze. Krew wycieknie do rana.
- Szkoda. - Co takiego?
Nic!
Co ty tam gadasz?
Nie będziemy mogli wziąć udziału w przyszłorocznym konkursie na szynkę.
A już mu rosną goloneczki.
Piękne,
ale...
chyba nie ma co czekać.
Proszę.
- Drób. - Kura?
Nie, kaczka w pomarańczach.
Mamo, wygląda wspaniale.
- Nie będę tego jadła! - Jest wspaniała.
Ferdinand!
Jeśli ty jesteś tutaj, to kto jest na stole?
To Rosanna.
Dlaczego Rosanna?
- Miała takąwspaniałą osobowość. - Ferdinandzie.
- Nie mogę na to patrzeć. - Naprawdę!
Nie mogę znieść tego ciągłego Ięku. To mi zabija duszę.
Na pewno gdzieś jest lepszy świat.
Będziesz szczęśliwy tylko wtedy,
gdy zaakceptujesz porządek rzeczy.
Porządek rzeczy jest do bani! Ja stąd znikam.
Wam życzę wszystkiego dobrego.
- Gdzie pójdziesz? - Nie mam pojęcia.
Jestem mądrym kaczorem. I lubię przygody.
- Będę za tobą tęsknił, Ferdie. - Ferdie? Nikt mnie tak nie nazywa.
Powodzenia, prosiaczku.
- Spadam. - Do widzenia.
Czy możesz coś dla mnie zrobić?
- Co tylko chcesz. - Otwórz bramę.
Prosiaczek wiedział, że nie wolno mu opuszczać farmy.
Ale czuł, że cośjest nie tak.
Jaki śliczny prezent. Co to jest?
To faks. Będziesz nam mogła wysyłać listy przez telefon.
Winnej sytuacji prosiaczek cieszyłby się
na wizytę na pastwisku.
Ale tego dnia wpowietrzu czuć było Ięk.
Mee ijej towarzyszki były w niebezpieczeństwie.
Frank, co byś powiedział na wieprzowinę na kolację?
- Mały, ty żyjesz! - Mee!
Co się tu dzieje? Co to za ludzie?
Zajmę się nim. Bierz go!
Gdzie jest nasz szef? To jest podejrzane.
- O co chodzi, kochanie? - To nie ten!
Chcę ten dom, który widziałam w telewizji!
No już, już.
Szybko! Zawołaj psa!
Zostawje! Chodź tu!
Ruszamy!
Dobry pies.
Dobry prosiak.
- Podobno ten prosiak to pasterska świnia. - To dopiero!
Jak nie kaczor, któremu się wydaje, że jest kogutem,
to świnia, która myśli, że jest psem!
Świnia, która myśli, że jest psem!
Świnia, która myśli, że jest psem
Pralka, radio, nowy budzik.
Bardzo mi się podoba ten faks, ale czy wam by się nie przydał?
My już mamy. Na tym to polega.
Możemy sobie wysyłać faksy.
Nie bój się tylko dlatego, że to coś nowego.
Bardzo mnie martwią twoje rozliczenia.
Każdego miesiąca wydajesz więcej, niż zarabiasz.
Korzystasz z rezerw.
Musisz unowocześnić gospodarstwo.
Ciągle jeszcze używasz wozu i konia.
- Tato? - Dziwne.
- Co? - Te kurczaki z tym prosiakiem.
O co chodzi z tym prosiakiem?
O nic.
Popatrz na nie. Brązowe i białe.
Chodź, Rex. Chodź, Mucho.
Chodź, prosiaczku.
Chodź, prosiaczku!
Chyba jest z ciebie zadowolony, z powodu tego, co zrobiłeś wczoraj.
- Nic takiego nie zrobiłem. - Gdyby nie ty,
ukradliby całe stado.
- Czy Rex mnie nie lubi? - Przejdzie mu.
Tylko nie wchodź mu dziś w drogę.
Rex, Mucha, do roboty.
Dobra robota.
Tak szybko biegasz. Mnie się to nigdy nie uda.
Świnie nie są stworzone do biegania.
Szybkość to nie wszystko. Trzeba mieć właściwy stosunek.
Musząwiedzieć, kto tu rządzi.
Zmykaj.
Zagoń je, prosiaku.
- Wyprowadź je z zagrody. - Do roboty, prosiaczku.
Pamiętaj, musisz je zdominować.
Będą ci posłuszne. Idź!
Mamo, to jest śmieszne.
Nonsens. To twój pierwszy raz.
Traktujesz je, jak równe sobie. To tylko głupie owce.
- Nie są głupie. - Oczywiście, że są!
Nie daj im zapomnieć, kto jest ich panem, bo wejdą ci na głowę.
- Mucha, skończ już z tym prosiakiem. - Pokaż im, kto tu rządzi.
- Będą się ze mnie śmiać. - To je pogryź.
Bądź bezwzględny. Muszą cię słuchać.
- Dosyć! - No już!
Ruszcie się, wy...
głupie owce!
Mały, dosyć tego.
Co ci się stało? Dopiero co skończyłam cię chwalić.
Mee, próbuję być owczarkiem.
Mamy dość wilków dookoła.
Szkoda, by taki miły prosiaczek stał się podły.
Nie masz tego we krwi, mały.
W żyłach naszych przodków, słynnych owczarków,
płynie krew wielkiego Bahou.
To nas zobowiązuje.
A dziś jesteśmy świadkami zdrady tradycji.
- Rex, to tylko mała świnka. - Tym większa zniewaga.
Przepraszam, że cię ugryzłem. Boli cię?
To ma być ugryzienie? Nie wygląda, żebyś miał ząbki w tym swoim pyszczku.
Widzicie, panie, złote serce.
Złote serce.
Nie ma potrzeby robić z siebie wilka.
Wystarczy, jak nas ładnie poprosisz.
Dziękuję bardzo. To bardzo miłe z waszej strony.
- Nie ma za co. - Jaki miły prosiaczek!
Jak to zrobiłeś?
Poprosiłem je i zrobiły to dla mnie.
Owiec się nie prosi. Im się rozkazuje.
Ale ja je poprosiłem. I były bardzo miłe.
Może i z Rexem mógłbym grzecznie porozmawiać.
Nie, nie. To pozostaw mnie.
Rex?
Wiem, że miałeś trudny dzień,
patrząc na to wszystko.
Ale nie warto się tym przejmować.
Kochanie, taka piękna noc.
Ty mu wkładasz do głowy te wszystkie bzdury!
Ty dwulicowa, zdradliwa...
Spokój!
Leżeć, Rex! Mucha!
Niebo nad doliną pokryły ciemne chmury.
Prosiaczek czuł, że tojego wina.
Ale byłpewien, że potrafi to naprawić.
Przepraszam pana.
MyśIę, że te wszystkie kłopoty...
To nie nosówka. Ani nie wścieklizna.
Na pewno hormony.
- Czy pies może być zazdrosny o prosiaka? - Nie wydaje mi się.
Nie. To co mamy zrobić?
Można go uwiązać, albo... ciach, ciach. Na przykład we wtorek.
Nie.
To w środę.
Hoggett nie zgodzi się na operację. To rasowy pies.
Mogę mu dać środki uspokajające,
ale nie będzie mógł pracować.
Dam też pigułki. Mieszać z jedzeniem.
Dobry pies.
Pasterski prosiaczek
Świnka pracująca w charakterze owczarka?
Hoggett nie miał wyboru. Rex był wyłączony, Mucha ranna po walce.
Mee! Szef chce ci dać lekarstwo.
O rany, tak myślałam! Jest obrzydliwe.
- Wiem, ale to dla twojego dobra. - Jeśli ty to mówisz.
Kiedy ta myśI po raz pierwszy przyszła mu do głowy,
Hoggett uznał to za kaprys.
Alejak większośćjego zwariowanych pomysłów, uporczywie powracała.
- Co oni robią? - To próba psów pasterskich.
Tak jakby konkurs owczarków?
I ich panów. Taki tor przeszkód.
Co decyduje o zwycięstwie?
Czas i ilość błędów. Dają punkty za szybkość.
I odejmują punkty za błędy.
Jak owca pójdzie w złą stronę, to jest błąd i tracisz punkty.
- Fajna zabawa! - To bardzo ważna chwila dla owczarków.
Rex i ja...
Nieważne.
Czy Rex był mistrzem?
Miał zadatki na mistrza wszech czasów, ale nie udało się.
- Co się stało? - Jakiś czas temu, kiedy Rex był
u szczytu formy, deszcze spowodowałypowódź w dolinie.
Rex i nasz pan przegonili większość stada na suchy Iąd.
Rex wróciłjeszcze po owce, które się zabłąkały.
Wodajuż prawie do nich docierała.
Próbowałje przeprowadzić w bezpieczne miejsce, ale nie chciały się ruszyć.
Zbyt przerażone i głupie, by ratować skórę.
Było potwornie zimno i woda podnosiła się.
Rex został z nimi przez całą noc.
Do rana owce potopiły się.
- Kiedy znaleźli Rexa, był ledwo żywy. - Mamo!
Dwa tygodnie wypoczynku postawiły go na nogi.
Ale od tego czasu ma kłopoty ze słuchem.
Nie mówi tego nikomu, ale jest prawie całkiem głuchy.
- To dlatego jest taki zły? - To tylko część historii.
Wszystko to zdarzyło się na tydzień przed wielkim konkursem.
Robił, co mógł, ale nie słysząc rozkazów, nie byłjuż tak szybki.
Prawdajest taka, że przez głupotę owiec
Rex stracił szansę stania się mistrzem wszech czasów.
Dobry pies.
Tak. Dobrze.
Idziemy. Dobrze.
Tędy.
A potem zakręt w lewo.
Ostry zakręt. I przez bramkę.
To wtedypani Hoggett zaczęła martwić się o męża.
Ale farmer Hoggett wiedział, że nie powinien
ignorować małych pomysłów,
które przychodziły mu do głowy.
Bo mogą one dać początek wielkim zmianom.
Zamykamy bramę i zrobione.
Tragiczny dzień
Moglibyśmy zacząć dzisiaj wcześniej?
Jeszcze nie świta.
Zaczniemy pracę, jak zapieje kogut. Wracaj spać.
Przepraszam.
Przepraszam, ale już prawie świta.
- Co? - Przepraszam, że przeszkadzam...
ale już prawie świta. Nie mógłbyś dzisiaj zapiać trochę wcześniej?
- Wynoś się stąd! - Ale...
- Zmykaj! - Dobrze.
Teraz prosiaczek zrozumiał, dlaczego owce nazywały wszystkie psy wilkami.
Napełnił go gniew.
Mee!
- Co ci jest? - Cześć, młodzieńcze.
Mee. Możesz wstać?
Nie sądzę.
Już po wszystkim. Wilki są daleko.
Przyprowadzę szefa, żeby się tobą zajął.
Wszystko będzie dobrze.
Mee!
Do domu, prosiaku.
Mucha wiedziała, jaki los spotyka każdego,
kto pozbawi owcę życia.
Ale Mucha nie wierzyła, że Babe mógł zamordować owcę,
więc po raz pierwszy w życiu postanowiła porozmawiać z owcami.
Powiedzcie mi. Kto zabił starą?
- Wilk! - Nie umiecie nic innego powiedzieć?
- Wilk! - Chodzi wam o psa?
- Gdzie jest Babe? - Czy to był wilk, czy Babe?
- Wilk! - Babe!
Farmer Hoggett niósł coś na ramieniu.
Czarną, błyszczącą rurę.
Chodź, prosiaku.
Prosiaczek pamiętał, że podobna rurka produkowałajedzenie
i domyślił się, że czeka na niego
jakaś niespodzianka.
- Babe! - Wilk!
Cicho!
Mucha postanowiła mówić powoli,
bojak wiadomo, owce są głupie,
i nic nie mogło zmienić tej opinii.
Byłybyście tak uprzejme,
by powiedzieć mi, co się stało?
Cicho!
Opowiedzcie mi, co się stało dziś rano.
Owce mówiły bardzo powoli,
bojak wiadomo, wilki są głupie,
i nic nie mogło zmienić ich opinii.
Babe przybiegł! Uratował nas!
Wilki zabiły Mee.
Ale Babe przegonił wilki!
Dziękuję! Bardzo dziękuję!
Miło się z tobą rozmawia.
Arthurze!
Tu jesteś! Co o tym myślisz?
Dzwonili z policji. Jakieś zdziczałe psy kręcą się po okolicy.
Państwo Mitchell stracili dziś rano sześć jagniąt.
Co ty robisz z tą bronią?
Ja...
nic.
Przeznaczenie
To proste. Pół godziny w temperaturze 350 stopni.
Na piątek masz gulasz z królika.
Dla Księżniczki na rano jest wątróbka, na wieczór serca.
Poza piątkiem, kiedy rano je stek a wieczorem gotowanąwątróbkę.
Podgrzej tylko trochę i spróbuj przed podaniem.
Jest autobus.
- Do widzenia. - Baw się dobrze. Do widzenia.
Dzień dobry wszystkim!
Mówię ci, Valda.
Muszę być na tej konferencji.
Jestem przecież zastępcą Sekretarza Generalnego na nasz obszar,
ale nie powinnam go zostawiać samego.
- Dalej się dziwnie zachowuje? - Wiesz, to drobiazgi.
Małe dziwactwa, które tylko żona potrafi zauważyć.
- Przez trzy dni chyba niewiele nabroi. - Oczywiście.
Dalej!
Dobry wieczór. Okropna pogoda.
Brzydki kaszel!
Arthur Hoggett od dawna nie miał
zwierzęcia, w którego uzdolnienia pokładałby tyle wiary.
Jako że tylko dwa dni brakowały do Wielkiego Konkursu Owczarków,
nie zniechęcał go fakt, że zwierzęciem tym była świnka.
Martwił się trochę, w swojej uczciwości,
że będzie musiał wypełnić rubrykę: "imię psa".
A oznaczało to, że będzie musiał skłamać.
Jednak szczęście go nie opuszczało.
IMIĘ UCZESTNIKA
PROSIAK
Wszystko w porządku, naprawdę.
Ja tylko... na zdrowie!
Co tam słychać?
Spokojnie, spokojnie.
Dobry prosiaczek.
Na świeciejest wiele miłych kotów.
Ale zawsze znajdzie się czarna owca.
I warto pamiętać starą mądrość:
"strzeż się zemsty obrażonego kota".
PIĄTEK
- Jak się czujesz? - Jestem trochę zmęczony.
Musisz się wyspać, żeby być w pełni sił.
Idź wcześnie spać. Dobranoc.
Dobranoc, mamo.
Wybacz mi, że cię podrapałam.
Poniosło mnie. Z kotami tak bywa.
No tak.
Szykujesz się na jutro?
Powinno pójść dobrze.
Nie powinnam może tego mówić, ale nie wiem, czy wiesz,
że wszystkie zwierzęta śmieją się z twoich prób zostania owczarkiem.
Dlaczego?
Mówią, że zapomniałeś, że jesteś świnią. Czy to nie głupie?
Mówią, że nie wiesz nawet, po co są świnie.
Co masz na myśli?
Po co są świnie na farmie.
Po co jesteśmy tu wszyscy?
Krowy się doi.
Psy pomagają mężowi szefowej paść owce.
Moim zadaniem jest być piękną i kochać szefową.
Tak?
Prawda jest taka, że świnie są bezużyteczne.
Tak samo jak kaczki.
Nie...
Dla twojego dobra powiem wprost.
Po co szefowie trzymają kaczki? Żeby je zjeść.
I po co szefowie trzymają świnie?
Prawda jest taka, że jesteście tylko pozornie bezużyteczne.
Szefowie musząjeść. To prawdopodobnie najbardziej zbożny z celów,
jeśli się nad tym zastanowić.
Jedzą świnie?
Nazywają to wieprzowiną. Albo bekonem.
Tylko za życia nazywająwas świniami.
Ale ja jestem świnią pasterską!
Dla męża szefowej to tylko zabawa.
Wcześniej czy później każda świnia kończy na stole.
Taka jest kolej rzeczy na tym świecie.
Nie sprawiłam ci przykrości, prawda?
Mamo?
- Mamo! - Na miłość boską!
Co ty robisz na deszczu?
Powinieneś na siebie uważać. Czeka cię ważny dzień.
- Czy świnie są do jedzenia? - Kto ci to powiedział?
Kocica. Służymy tylko do jedzenia.
Czy to prawda?
Tak. W przypadku wielu świń to prawda.
Więc moja mama, mój tata, moi bracia i siostry...
- wszyscy... - Prawdopodobnie, kochanie.
- Chcesz o tym porozmawiać? - Nie, nie ma sprawy.
Rozumiem. Dam sobie radę.
Nawet... nasz szef?
Tak, kochanie.
Babe?
Babe!
Babe uciekł.
Rex?
Proszę?
Zawołaj szefa.
Jest tutaj.
Trzymaj się, prosiaczku. Zabierzemy cię do domu.
Jest przeziębiony, ale to nie tłumaczy braku apetytu.
Nie wiem, co robić, Arthurze. Ale jedno ci powiem.
Jeśli nie uda mu się podać płynów, wkrótce go stracisz.
Weź się w garść.
Szef cię potrzebuje.
No już.
Dalej, prosiaczku.
Dobra świnka.
No już.
Gdybym znał słowa
By cię pocieszyć
Wyśpiewałbym ci
Pięknyporanek
I sprawiłbym, żeby ten dzień
Trwał wiecznie
A potem napełniłbym noc
Światłem księżyca
Gdybym znał słowa
By cię pocieszyć
Wyśpiewałbym ci pięknyporanek
I sprawiłbym, żeby ten dzień
Trwał wiecznie
Powiem ci, co możemy zrobić.
Jesteś trzeci w kolejności, ale możesz startować ostatni.
Ale musisz tu być przed 3:30, albo zostaniesz zdyskwalifikowany.
W porządku.
Witamy na Wielkim Konkursie Owczarków
odbywającym się na stadionie w Kingsmith, w sercu owczej krainy.
Pogoda nam niespecjalnie dopisała,
co nie przeszkadza nam w podziwianiu pokazów naszych utalentowanych psów.
Zostań.
Przepraszam, owce.
Dzień dobry wszystkim!
Nigdy nie widziałem owcy z taką ciemną twarzą.
Czy dobrze cię karmią?
Babe, ja spróbuję.
Dobra, tępe głowy! Uwaga!
Macie słuchać tej świnki
albo będziecie miały ze mną do czynienia.
Nie pomyślałam o tym. Pogadaj z nimi. Zobaczę, co się da zrobić.
- Jak ładnie. - Szkoda, że pogoda jest brzydka.
- Popatrz, twój Bert! - Bert Ford i Sweep radzą sobie nieźle.
- Sweep ma małe kłopoty z bramką. - Spore kłopoty.
- To spowoduje opóźnienie. - Nie martw się. To tylko mały poślizg.
Patrz, już jest lepiej.
Owce się rozchodzą. Sweep zwykle sobie radził.
Stój!
Jeśli te owce nie będą chciały rozmawiać z Babem, szef wyjdzie na idiotę.
- Nie wiem, co robić. - Jest jedno wyjście.
Idę! Spróbuję wrócić na czas.
Pogoda musi wam okropnie dokuczać,
cały czas w deszczu na pastwisku.
Ale mu się spieszy.
Do roboty, chcę pooglądać telewizję.
Ostatni uczestnik: Prosiaczek. Właściciel: Hoggett.
- Powiedzieli: "Hoggett"? - Tak mi się wydaje!
Hoggett. Wyraźnie było słychać.
Pewnie jakiś inny Hoggett. Mamy tylko dwa psy i one z pewnością
nie są...
Wilk! Wilk!
Zamknijcie się, głuptasy!
Prosiaczek ma kłopoty.
Co mu się stało, Wilku?
Owce na konkursie nie chcą z nim rozmawiać.
Nie słuchają go. Nie wie, co robić.
Nie wiem, co my mogłybyśmy zrobić.
- Nie należy pomagać wilkowi. - Poczekaj, Wilku.
Mów głośniej. Mam... kłopoty ze słuchem.
Powiedziałam, żebyś poczekał.
Chociaż raz zrób, co ci mówi stara owca.
Zobaczymy, co się da zrobić.
Zrobione. Podłączyć prąd.
Niestety musimy czekać,
zastanawiając się nad przyczyną opóźnienia.
Wysłaliśmyjuż kogoś do sali sędziów.
I wkrótce poinformujemypaństwa, co spowodowało problem.
- Być może kontrola antydopingowa? - Możliwe.
To sięjeszcze nie zdarzyło na konkursie owczarków.
Mamy coś, co może się przydać naszemu prosiaczkowi.
Hasło!
Zanim cokolwiek ci powiemy,
- musisz nam coś obiecać. - Tak?
- Będziesz dla nas uprzejmy. - Będziesz miły.
Spróbuję.
- Żadnego gryzienia. - Nie wolno ci nas gryźć
- w żadnym wypadku! - Dobrze! Spróbuję.
Staniemy się pośmiewiskiem dla każdego stowarzyszenia psów pasterskich
- na całym świecie. - Nigdzie nie jest powiedziane...
Zobaczymy, jak komisja skończy posiedzenie.
Co będzie w przyszłym roku? Pokazy skoków śmiejącej się hieny?
Ale najważniejsze, że nie wolno ci
nigdy wykorzystać tego hasła
przeciwko jakiejkolwiek owcy.
Obiecuję. Przekażę to prosiaczkowi.
- Obiecał. - Dla naszego małego.
Mee na pewno by tego chciała.
Bee, baran, owca.
Bądź wierna rasie, na twoje runo.
Owco bądź wierna. Bee, baran, owca.
To jest to hasło?
KOMISJA
Panie Hoggett, sędziowie upoważnili mnie, bym dał wyraz
ich rozczarowaniu. Człowiek taki jak pan,
od wielu lat związany z historią naszego stowarzyszenia,
wykazuje lekceważenie
dla historycznych zasad, które od dawna rządzą naszym sportem.
Jednak przyznajemy, że nie istnieje zasada,
która wykluczałaby pańskie zwierzę z konkursu.
Komisja postanowiła, że jeśli chce pan uczestniczyć,
nie możemy się przeciwstawić.
Co pan postanowił?
Zapanowało pewne poruszenie.
Kłopoty chyba się skończyły
i ujrzymy zaraz pana Hoggetta zjego psem, Prosiakiem.
- Niezwykłe imię. Dziwne, prawda? - Prosiak.
Pogramy w karty?
O Boże! Popatrzcie!
Wariat!
Uczestnik numer 23: pan A. Hoggett z Prosiakiem.
To nie do wiary.
Jakby tego nie było dosyć, na stadion przyplątał się pies.
Próbują go przegonić.
Pies ma zamiar udzielić paru wskazówek.
Teraz wszystko zależy od niego.
Do roboty, prosiaczku.
Dajcie spokój!
Bee, baran, owca!
Bądź wierna rasie, na twoje runo.
Owco, bądź wierna. Bee, baran, owca.
Co on powiedział?
Kup sobie psa, Hoggett.
To nie koniec świata, Esmo.
Będzie tam stał, dopóki czas się nie skończy?
Czy ma to być rodzaj protestu?
Może powinniśmyprzeprowadzić wywiad z pasterską świnią.
Albo zjej trenerem.
Wydaje się być bardzo energiczny.
O rany!
To Babe!
A. Hoggett z "Prosiakiem"
Ja...
to...
Wspaniale! Jestem wam ogromnie wdzięczny.
Ostatnia prośba.
Gdyby te trzy panie z obrożami zechciały wyjść poza okrąg,
byłym szalenie zobowiązany.
Wśród tego zamieszania,
okrzyków i podniecenia
dwie postacie stały spokojnie
obok siebie.
Prosiaczek wygrał! Doskonały wynik!
I kiedy widzom i komentatorom
zabrakło słów,
człowiek, który nigdy wiele nie mówił,
wiedział dokładnie, co powiedzieć.
Dobra robota, prosiaczku.
Dobra robota.
Raz, dwa, trzy. Zaczynamy.